Ogólne informacje

Gorzki - opis, gdzie rośnie toksyczność grzyba

Gorzki to grzyb należący do rodzaju lactiflora (Lactarius), rodziny Russulaceae. Występuje w dużych grupach i pojedynczo. Ma kilka nazw łacińskich (Lactarius rufus, Agaricus rufus, Lactifluus rubescens, Lactarius rubescens), a lud ma jeszcze więcej Rosjan (gorzki, putak, gorzki, gorzki czerwony, goryanka).

Czapka rzadko przekracza 18 cm średnicy, u młodego grzyba ma kształt dzwonu, ale z czasem staje się płaska. Stary grzyb jest dobrze rozpoznawalny dzięki wrażeniu w kształcie stożka w centralnej części. Kolor czapki jest czerwonawo brązowy, nie zmienia się z czasem. Gorzki grzyb ma gładką skórę z lekkim pokwitaniem. Zdjęcia przedstawione w artykule pokazują subtelność krawędzi czapki.

Noga grzyba ma kształt cylindryczny, jego długość nie przekracza 7 cm, grubość u podstawy wynosi około 2 cm, czasami występuje na nim szarawy puch, lekko zaczerwieniający jego kolor, który go rozjaśnia. Młody okaz nie ma ubytków, w przeciwieństwie do starego. Miąższ nogi jest lekki u podstawy, bliżej nasadki nabiera charakterystycznego brązowawego koloru.

Różni smak pieprzu i specyficzny delikatny aromat gorzki. Grzyb ma gęstą miazgę. W przerwach uwalnia się gęsty biały płyn, który nie utlenia się w powietrzu. Płyty, w których tworzą się zarodniki, znajdują się pod nasadką. Są wąskie, opadające na łodydze. Ich kolor może być białawy lub czerwonawy. Zarodniki mają kształt owalny, strukturę oczek.

Gorzka suka to grzyb rosnący tylko w lasach sosnowych, lasach iglastych lub brzozowych. Spośród wszystkich rodzajów smalcu jest najczęściej. Owocowanie roczne, pomimo warunków pogodowych. Grzyby te preferują mokradła podmokłe. Rzadko robaki. Niedoświadczeni grzybiarze raczej nie będą w stanie odróżnić ich od podobnej skóry białej, brązowej, różyczki, gładkiej.

Interesujący fakt: ciało owocowe tego grzyba zawiera substancję zawieszającą rozwój Staphylococcus aureus, a także szereg bakterii patogennych jelit.

Na zachodzie gorchak nie jest zjadany. Jednak w naszym kraju uważa się, że gorzki jest grzybem jadalnym. Ale takie stwierdzenie jest warunkowe. Podobnie jak wielu innych przedstawicieli tego królestwa, gorzki jest w stanie gromadzić pierwiastki radioaktywne, w szczególności cez. Ten fakt należy wziąć pod uwagę przy wyborze miejsca spotkań. Przed jedzeniem grzyby należy moczyć, usuwając charakterystyczną gorycz, która nadała im imię.

Gorzki - grzyb, który wymaga moczenia przez co najmniej trzy dni z codzienną dwukrotną wymianą wody. Należy go gotować na średnim ogniu w osolonej wodzie przez 30 minut, usuwając powstałe osady. Po odpływie w durszlaku. Sterylizuj słoiki, wlej pieprzu, sól i koperek na dno. Rozłożyć grzyby w warstwach, dodać posiekany czosnek i liście laurowe i posypać solą. Na koniec wlej olej roślinny, dokręć nakrętkę i włóż do solenia w chłodnym miejscu. Zużyj produkt po 50 dniach. Stosunek składników na 1 kg grzybów: 5 łyżek. l sól, kilka liści laurowych, koperek do smaku, 5 ząbków czosnku, 50 ml oleju roślinnego.

Czy można jeść?

Od nazwy możesz natychmiast zrozumieć, że jest ona podawana bez powodu. Słowo w pełni opisuje smak. Naukowcy uważają, że jest to najbardziej gorzki grzyb spośród wszystkich pancerzy. Ale wielu grzybiarzy wciąż zbiera go, aby przygotować się do zimy.

Dlaczego to robią? Eksperci przypisują to temu, że gorzki jest bardzo powszechny i ​​rośnie w dużych ilościach. W każdą pogodę dużo rosną. Dlatego grzybiarze zawsze przynoszą je do domu w dużych ilościach. Ale w porównaniu z innymi, bardziej pysznymi grzybami, gorzki kawałek traci na wiele sposobów.

To ważne! Grzyb ten jest klasyfikowany jako warunkowo jadalny. Nie jest konsumowany na surowo lub suszony. Ale po przetworzeniu mogą być marynowane lub marynowane.

Ponieważ grzyb jest znany ludziom od dawna, oprócz nazwy naukowej, ma też kilka ludowych. Na przykład gorzki gruzd, Goryanka. Czasem można usłyszeć imię podróżnika, gorzkiego.

Ludzie z wrzodami lub chorobami narządów trawiennych, zapaleniem żołądka, a także chorobami nerek lub serca nie mogą jeść gorzkiego mięsa. Nie jest również pożądane, aby dzieci i kobiety w ciąży korzystały z niego.

Wygląd gorzkiego z reguły się nie zmienia. Ale istnieje wiele trujących gatunków, które można z nim pomylić. Dlatego przed zebraniem grzyba musisz dokładnie przestudiować cechy jego wyglądu.

Kapelusz
Jego średnica może być inna. Najczęściej jednak znajduje się w odległości 4–12 cm, początkowo kapelusz gorzki ma wygląd dzwonka, a następnie staje się bardziej płaski. W środku wyraźnie widoczny jest dość duży guzek z lekko spiczastym końcem. Jest to jedna z głównych cech wyróżniających gatunek. Krawędzie czapki są cienkie, owinięte wewnątrz. Skóra jest gładka w dotyku i jest brązowa. Kiedy pogoda jest deszczowa, powierzchnia błyszczy i staje się lepka.

Pulp
Można to określić jako dość gęste, ale kruche. Młode grzyby mają miąższ brudnego białego koloru. W starym gorkušku ciemnieje, staje się brązowo-brązowy.

Na plastrach jest duża ilość klarownego soku. Jeśli dotkniesz go wargami, pojawi się uczucie pieczenia. W kontakcie z powietrzem ten sok nie zmienia swojego odcienia. Zapach miazgi nie jest bardzo wyraźny, ale według wielu dość nieprzyjemny.

Noga
Ta część grzyba ma prawidłowy kształt cylindra. Średnio jego długość wynosi około 7 cm, a kolor nóg zwykle odpowiada kolorowi czapki, ale jest jaśniejszy. U podstawy można rozważyć filcowe opakowanie grzybni. W młodych goryczach noga jest solidna, a u starszych przedstawicieli jest pusta. Czasami jest wewnątrz gąbczasty wypełniacz, który może być czerwony lub szary.

Rekordy
Z reguły są one młode u młodego grzyba. A przesadnie dojrzałe nagrania nabierają charakteru czapki. Są dość wąskie, często zlokalizowane.

Gdzie rośnie

Aby zebrać te grzyby, nie trzeba ich długo szukać. Możesz je zobaczyć prawie wszędzie. Jadąc do dowolnego lasu, znajdziesz ten grzyb pod brzozą lub sosną. Szczególnie intensywnie rosną na polanach z mokrą i kwaśną krainą, na której rośnie mech.

Gorzki może rosnąć jeden po drugim lub jako grupa. Możesz je odebrać od czerwca do października. Czasami grzybiarze zbierają je do bardzo mrozu.

Te grzyby intensywnie absorbują szkodliwe substancje. Dlatego zaleca się zbieranie ich tylko w obszarach przyjaznych dla środowiska.

Twin Grzyby

Przedstawiciele tego gatunku można łatwo pomylić z innymi podobnymi gatunkami. Doświadczeni grzyby zalecają uważne rozważenie grzyba przed włożeniem go do koszyka. Radzą zwrócić uwagę na guzek na czapce, a także sok, który powinien być przydzielony podczas łamania. Są to najważniejsze cechy charakterystyczne gatunku. Ale dla większej pewności powinieneś także zapoznać się z podobnymi gatunkami.

  1. Wątroba krwotoczna. Te grzyby są niejadalne. Wydzielają one także sok, gdy pękają miazgę, ale kiedy wchodzi w kontakt z powietrzem, stają się żółtawe. Ich mięso ma inny odcień żółtawobrązowy. Czasami są okazy o kremowej miąższu.
  2. Bagno spuchnięte Rośnie w lesie iglastym, preferuje bagnistą glebę.
  3. Kamfora Mlechnik. Grzyb ten można zjeść, ale zbieracze grzybów zwykle go nie zbierają ze względu na specyficzny nieprzyjemny smak. Wielkość kraba jest mniejsza, można go wyróżnić kwiatowym aromatem. Czapka ma również guzek, ale nie jest tak wyraźny. Miąższ nie wytwarza takiego soku kaustycznego, który ma słodkawy smak.
  4. Zaatakowany Mlechnik. Sok wydzielany przez tego grzyba zmienia kolor na żółty w kontakcie z tlenem. Jego kapelusz ma jaśniejszy odcień.
  5. Gladysh odnosi się do grzybów jadalnych. Jego kapelusz jest gładki, nie ma guzka. Jest pomalowany na kolor czerwony i kasztanowy. Noga gładka jest krótsza, a smak jest nieco gorzki.

Wykorzystanie i korzyści


Jeśli wcześniej nie zebrałeś tego grzyba, ponieważ uznano go za bez smaku, ale nadal postanowiłeś spróbować, bardzo ważne jest, aby wiedzieć, jak go właściwie przygotować.

Zaraz po pocięciu grzyba należy go dokładnie oczyścić, aby nie pozostawił mchu i liści. W koszu zaleca się umieszczenie gorzkiego kapelusza w dół. Gdy tylko przyniesiesz zebrane grzyby, natychmiast je umyj, usuń zepsute. Ponownie rozważ ponownie, czy masz podobny grzyb innego gatunku. Kiedy są tylko wysokiej jakości grzyby, w których jesteś pewien, musisz je zalać wodą przez 3 dni. Odbywa się to w przypadku, gdy dalej planujesz przetwarzanie ich w gorący sposób. W tym czasie woda musi być kilkakrotnie osuszana. Jest to pożądane, aby robić tak często, jak to możliwe. Po namoczeniu, jeśli zostanie wykonane prawidłowo, gorycz produktu zniknie. Przed soleniem na zimno czas moczenia powinien trwać około 6 dni.

Po namoczeniu grzyby są myte, a następnie solone lub marynowane przez wybranie odpowiedniej receptury.

Edibility

Nazwa bittersów jest całkowicie zgodna z ich smakiem. Botanicy uważają je za najbardziej gorzkich przedstawicieli rodzaju smalcu. Niemniej jednak nie przeszkadza to miłośnikom cichego polowania w zbieraniu tego gatunku na zimowe półwyroby.

Eksperci przypisują takie przywiązanie do tego przedstawiciela królestwa grzybów jego rozpowszechnieniu i wysokiej wydajności. Każdego roku, w każdych warunkach pogodowych, gorzkie są bogato owocujące, co daje grzybiarzom zaufanie do dobrej kolekcji leśnych trofeów. Oczywiście, w porównaniu z szafranowymi grzybami mlecznymi, grzybami mlecznymi i innymi cenniejszymi grzybami, pozostają przegranymi. Eksperci przypisują gorzkie warunkowo jadalne grzyby kategorii IV. Oznacza to, że grzyb nie jest używany w surowej i wysuszonej formie. Najczęściej solenie lub marynata powstaje z surowców po wstępnej obróbce.

W źródłach naukowych te owocniki nazywane są bittersami i ludzie znają je jako:

  • gorzka czerwień,
  • gorzka uraza
  • Goryanka,
  • gorchak,
  • gorzd-gorchak,
  • Putuk, podróżnik.

Jak to wygląda

Odmiany gorzkie w wyglądzie są niezwykłe. Ale istnieje wiele podobnych trujących grzybów z rodzaju mlecznego, z którymi łatwo je pomylić, więc przyjrzyjmy się bliżej zewnętrznym oznakom gorzkich.

Średnica tej części grzyba może zmieniać się od 4 do 11 centymetrów. Początkowo rozwija się w formie dzwonka, az czasem staje się płaski i w kształcie lejka. Jednocześnie duży szpiczasty guzek jest wyraźnie widoczny w środku, co jest ważnym znakiem goryczy. Krawędzie czapki wyróżniają się delikatną strukturą i zwróceniem do wewnątrz. Skórka na powierzchni jest gładka, jednolicie czerwono-brązowa, z lekkim pokwitaniem. W sezonie deszczowym grzyb staje się lepki i lśniący.

Charakteryzuje się dobrą gęstością, ale delikatnością. U młodych grzybów kolor miąższu jest białawy, aw starych - z lekkim odcieniem kasztanowo-brązowym. Pod skórą prawie zawsze zachowuje pigment nasadki. W miejscach plastrów wydzielany jest bezbarwny mleczny sok, który spala usta i nigdy nie zmienia koloru pod wpływem tlenu. Ciało rzadko jest uszkadzane przez tunel czasoprzestrzenny, ma niski specyficzny zapach, który wielu uważa za nieprzyjemny.

Charakteryzuje się regularnym cylindrycznym kształtem, długością do 7 centymetrów i jasnym odcieniem kolorów odpowiadającym czapce. U podstawy zawsze znajduje się filcowa owijka grzybni. U młodych grzybów wewnętrzna część nogi jest solidna, podczas gdy w starych jest pusta. Czasami może być z gąbczastym wypełniaczem szaro lub czerwonawo.

W młodych gorzkich talerzach są zawsze lekkie, podczas gdy w przejrzałych stają się dopasowane do kapelusza. Znajdują się często, raczej wąskie, wznoszące się na cylindrycznej nodze.

Gdzie rośnie, kiedy zbierać

Aby zebrać gorzkie kubki, nie trzeba znać specjalnych miejsc. Rosną wszędzie, w każdym lesie, zwłaszcza pod sosnami i brzozami. Kochaj bardzo mokre polany z kwaśną glebągdzie rosną mchy i porosty.

Takie trofeum można znaleźć w pojedynczej formie lub w grupach. Sezon obfitego owocowania w gorzkich owocach rozpoczyna się w czerwcu i trwa do połowy jesieni. Czasami miłośnicy cichego polowania mogą zbierać nawet po pierwszym mrozie.

Jedzenie

Według ekspertów, gorzkie grzyby mleczne, choć mają specyficzny smak, ale w umiarkowanych ilościach przynoszą korzyść ciału. Udowodniono eksperymentalnie, że miazga zawiera naturalny antybiotyk, który blokuje patogeny Staphylococcus aureus, a także patyczki jelitowe i siano. Ale do konsumpcji grzybów nadaje się tylko w formie marynowanej lub marynowanej. Aby wyeliminować nieprzyjemną goryczkę, produkt należy namoczyć.

Ile moczyć

Doświadczone gospodynie domowe, które od lat przygotowują zimowe ogórki z gorzkich kubków, radzą odciąć liście i mech natychmiast w lesie, a następnie ostrożnie włożyć je do kosza z nakrętką w dół. W domu cała uprawa powinna być dokładnie umyta i sprawdzona pod kątem uszkodzeń. Wybrane okazy wysokiej jakości zalać przez trzy dni zimną wodą (pod warunkiem, że dalsze przygotowanie zostanie przeprowadzone w gorący sposób).

Ważne jest, aby okresowo opróżniać płyn, ponieważ jest on rozciągnięty przez płonący mleczny sok. Zaleca się to co najmniej 2-3 razy. Im częściej zmieniasz wodę, tym lepiej. Po procedurze surowce przestaną być gorzkie. Jeśli planujesz solić grzyby w zimny sposób, moczenie powinno trwać do 6 dni.

Jak marynować

Po namoczeniu grzybów ponownie spłucz, skróć nogi do 2 centymetrów i posortuj je według wielkości czapek. W tej postaci gorzki przez około 30 minut gotuje się na małym ogniu w osolonej wodzie. Nie zapomnij okresowo mieszać i usuwać wrzącą pianę. Następnie bulion powinien ostygnąć, a następnie grzyby można wyrzucić na durszlak, aby usunąć nadmiar wody. Tymczasem możesz zrobić sterylizację puszek. Lepiej jest to zrobić w piekarniku, upewniając się, że włożyłeś suchy pojemnik do środka. Emaliowane wiadra, puszki i patelnie nadają się również do pikli. Po zakończeniu wszystkich zabiegów na dnie przygotowanego pojemnika umieszcza się liście laurowe, a także liście czarnej porzeczki, chrzanu, czarnej i słodkiej papryki, goździków i drobno posiekanego kopru. Grzyby posypać posiekanym czosnkiem i solą. Pojemniki wypełnione są bitterbudsami i wylewany jest z nich olej słonecznikowy lub nalewany jest proszek musztardowy.

Za kilogram gotowanych grzybów spożycie produktów oblicza się w oparciu o klasyczne proporcje:

  • 5 łyżek soli,
  • 50 ml oleju roślinnego,
  • inne składniki - do smaku.

Przygotowane pojemniki są zamykane kapslami i wysyłane do chłodnego miejsca na 50 dni w celu lutowania. Używając emaliowanych naczyń, należy używać ładunku, aby grzyby były zawsze w solance. Jest umieszczony na górze fajansowej płyty.

Opis i cechy charakterystyczne

Goryczka ma płaską wypukłą czapkę, której średnica sięga 11-12 cm. Dorosłe osobniki charakteryzują się lejkowatą, mięsistą, suchą czerwono-brązową, matową powierzchnią. W środkowej części kapelusza często znajduje się spiczasty guzek otoczony depresją. Dojrzałe okazy często mają ciemnoczerwoną lub czerwono-brązową czapkę z lekko zaznaczonymi, jaśniejszymi okrągłymi obszarami. Na powierzchni może być zaznaczony cienkościenny typ, matowe, nieprzezroczyste zabarwienie.

Grzyby grzybowe: kolekcja (wideo)

Goryczka jest darem natury, który nadaje się nie tylko do jedzenia, ale także w medycynie. Jego tkanki zawierają substancję, która negatywnie wpływa na niektóre bakterie chorobotwórcze, w tym Staphylococcus aureus. Więc gorzki nie tylko można wykorzystać do jedzenia, ale także okazać się zdrowy.

Opis gorzki

Średnica nasadki waha się od 4 do 10 centymetrów. Początkowo ma kształt dzwonu, potem płaski, aw dojrzałych grzybach staje się lekko wcięty. Spiczasty stożkowaty guzek pozostaje w środku.

Krawędzie nasadki są złożone do wewnątrz, mają cienką strukturę. Skóra czapki ma czerwono-brązowy kolor, ale w kierunku krawędzi staje się znacznie jaśniejsza. Powierzchnia jest gładka z lekkim pokwitaniem. W deszczową pogodę czapka staje się lepka i błyszcząca.

Ciało jest kruche, gęste, ma słaby zapach, smak pieprzu. Po uszkodzeniu miazgi uwalnia się ostry, gruby biały mleczny sok. Na przekroju kolor miazgi nie zmienia się.

Długość nóg sięga 4-7 centymetrów. Jego kolor ma czerwonawy, cylindryczny kształt. Noga cienka, matowa, lekko zagęszczona u podstawy. Powierzchnia stopy pokryta jest białawym puchem. Plinus opadający na łodygę, często rozległy. Zarodniki są owalne, siatkowe. Proszek zarodników jest biały.

Zmienność obciążenia gorzkiego

Kolor czapki pozostaje niezmieniony, ale noga jest początkowo stała, ale w miarę wzrostu staje się pusta, czasem pojawia się w niej substancja gąbczasta. Nogi początkowo są szarawe, a potem stają się czerwonawe. Kolor płytek waha się od jasnobrązowego do białawego. Miąższ jest biały, a u podstawy jest najczęściej bardziej czerwony.

Rozprzestrzenianie się i ekologia gorzka

Горькушки образуют микоризу с хвойными породами и березами. Их можно часто обнаружить в хвойных лесах. В основном они растут на кисловатых почвах. Горькие грузди известны во многих регионах, это наиболее часто встречающийся вид рода Млечник.

Сезон сбора урожая горькушки – лето-осень. Ponieważ grzyby te silnie gromadzą promieniotwórczy cez, nie zaleca się ich zbierania w miejscach, w których opadają osady w Czarnobylu.

Jakość żywności górskiej kobiety

Gorzki smak warunkowo jadalnych grzybów. Grzyby te nadają się do spożycia w postaci marynowanej i solonej. Podczas solenia stają się ciemnobrązowe. Aby usunąć gorycz z gorzkiego, musi być dokładnie zagotowany i namoczony.

W literaturze zagranicznej grzyby te są często niejadalne, ale w naszym kraju są kochane i zbierane. Nazywane są często czwartą kategorią warunkowo jadalnych grzybów. Przede wszystkim gorzkie są odpowiednie do solenia i rzadko są marynowane.

Obejrzyj film: POWROT DO RAJU - CZESC 1 - POLSKIEANGIELSKIE NAPISY (Sierpień 2019).