Ogólne informacje

Szukamy i zbieramy białe podgruzdki

Biały podgruzdok jest czasem nazywany suchym ładunkiem. Zastanów się, jak wyglądają przedstawiciele tego gatunku, gdzie rosną. Dzięki szczegółowemu opisowi będzie możliwe łatwe odróżnienie tego grzyba od innych. Ponadto bardzo ważne jest, aby móc je prawidłowo zbierać, przetwarzać i dostarczać.

W lesie można zobaczyć wiele grzybów. Każdy gatunek ma swoje własne cechy. Wiele z nich jest jadalnych, wiele jest trujących, a niektóre po prostu trzeba umieć właściwie gotować, aby stały się smacznym i użytecznym dodatkiem do potrawy lub jej bazy.

Rosną pod drzewami i tuż nad nimi. Niektóre gatunki wolą osiedlić się na żywych, a inne na martwych drzewach. Biały podgruzdok ma ciekawą funkcję. Nie rośnie na powierzchni, ale praktycznie pod ziemią. Jednocześnie połowa grzyba znajduje się pod ziemią, a jego górna część z reguły pokryta jest opadłymi liśćmi. Dlatego znalezienie tego nie jest takie proste. Ale wystarczy zobaczyć tylko jednego grzyba w lesie, ponieważ znajdziesz o wiele więcej wokół. Możliwość wzrostu w grupach sprawia, że ​​zbieranie jest bardzo wygodne.

Młody grzyb ma wypukłą czapkę, w środku której jest lekko wciśnięty do wewnątrz. Jego krawędzie są nieco podwinięte. Z czasem staje się lejkiem. Krawędź może być zarówno gładka, jak i falista, również schowana. Średnica czapki może być różna: 6-14 cm, na początku czapka jest całkowicie biała i z czasem staje się żółta. Na nim pojawiają się brązowawe i rdzawe plamy.

Płyty schodzą. Z reguły są białe, ale czasami mogą być zielonkawe.

Noga biała z brązowymi plamami. Całkiem gruba i krótka. Jego grubość wynosi około 2-3 cm, a wysokość - 4-5. Na dole nogi już trochę. Młody grzyb ma solidną nogę, a następnie staje się pusty.

Ciało podgruzdka jest dość gęste, ale kruche. Po pęknięciu lub przecięciu zachowuje ten sam kolor. Sok nie wyróżnia się. Smak miazgi jest słodkawy, a aromat jest bardzo przyjemny.

Ten gatunek jest sklasyfikowany jako jadalny. Subsol i marynata.

Gdzie rośnie


Okres owocowania jest długi. Grzyby te można znaleźć latem i aż do chłodu jesieni. Rosną w każdym lesie. Często można je zobaczyć nawet w górskich lasach. Ulubionym miejscem grzybów tego gatunku jest brzeg rzeki. Z reguły rosną o kilka sztuk. Rzadko widzisz ich samych. Rośnie prawie na całym terytorium Rosji, ale większość z nich w regionach o umiarkowanym klimacie.

Podobne gatunki

Jeśli dokładnie przeanalizujesz wygląd tych grzybów, bardzo łatwo będzie odróżnić je od innych, które mają zewnętrzne podobieństwo.

  1. Masowe zwykłe, pieprzowe i inne gatunki, które należą do rodzaju Lactarius, podczas łamania wytworzą mleczny sok. Sok masłowy nie zostanie przydzielony.
  2. Jest jeszcze inny jadalny grzyb, który jest bardzo podobny do suchego grzyba. To jest zielonkawy ładunek. Ale różni się od białego podgruzdka tym, że jego talerze są rozmieszczone częściej. A ich słaby odcień błękitu i zieleni wyraża się nieco intensywniej.
  3. Sokół russula występuje najczęściej pod dębem. Ale na tej podstawie nie jest możliwe dokładne określenie rodzaju grzyba, ponieważ pod tym drzewem można również zobaczyć doskonałą Russula. Ale jej kapelusz ma żółty kolor.

Jak zbierać

Grzyb ten możesz zbierać od początku lata do końca jesieni. Możesz je znaleźć pod liśćmi. Grzyb jest w połowie pod ziemią, więc musisz trochę kopać. Ale jeśli znajdziesz przynajmniej jedną pod liśćmi, możesz wypełnić kosz kilkoma kolejnymi kopiami, które zwykle rosną w pobliżu.

Zbieracze grzybów uwielbiają podgruzdok za to, że rzadko się psują. Grzybice tego gatunku są również niezwykle rzadkie. Muszą być cięte, pozostawiając połowę nóg.

Jak gotować


Grzyb ten najlepiej nadaje się do trawienia. Ale czasami jest marynowany. Przed gotowaniem jest zwykle moczony przez kilka godzin, aby lepiej oczyścić. Po namoczeniu śmieci można je łatwo oczyścić szczotką, a następnie gotuje się grzyb. Wystarczy je gotować przez około 15 minut. Gdy grzyby ostygną, mogą być solone.

Doświadczone gospodynie domowe stosują 2 podstawowe sposoby solenia ładunku.

    Ta metoda jest szybka. Na początku podgruzdki gotować 20 minut. Do wody dodaje się przyprawy i sól. Następnie dodaje się ocet. Możesz również użyć kwasu cytrynowego. Grzyby przesuwają się w misce z zimną wodą. Po 15 minutach mogą być podane na stole.

Te grzyby można także dodawać do zupy lub smażyć.

Suche grzyby mleczne, choć mają niekwaszony smak, są świetną zabawą dla amatorów grzybów. W końcu nie są tak łatwe do zobaczenia, konieczne jest grabienie liści w pobliżu drzew. A dzięki odpowiedniemu przygotowaniu solanki grzyb ten jest całkiem możliwy do nadania jasnego, bogatego smaku. Dlatego warto każdego grzybiarza próbować je zebrać i przygotować.

Opis grzybów

Biały grzyb (jest suchym zlewem) jest najbliższym krewnym Russula, ale znacznie większym. Średnica czapki może wynosić od 5 do 20 cm, biała, ale czasami ma jasnobrązowe, żółtawe lub brązowe łaty, suche i matowe. Kształt czapki przypomina lejek, u młodych okazów pojawiających się tylko w środku. W przerwie rdzeń jest biały, mięsisty i suchy, płytki są cienkie, również białe, lekko niebieskawe.

Noga jest silna, niska, u dorosłego osobnika o średnicy do 5 cm. Zapach podrużdoku jest taki sam jak zapach kraba, smak jest ostry.

Gdzie je znaleźć?

Poszukaj podgruzdok, począwszy od późnego lata do połowy jesieni. Dobrze jest go znaleźć zarówno w lasach iglastych i liściastych, jak i mieszanych, a także w lasach górskich, zwłaszcza w pobliżu zbiorników wodnych, na piaszczystych i sodowych terenach, w północnej części strefy umiarkowanej.

Drzewa, które kochają ładunki podrzędne, są zwykle liściaste - olcha, dąb, brzoza, osika, buk i zimozielony - świerk i sosna. Czasami białe czapki chowają się pod opadłymi liśćmi lub suchą trawą, ale ogólnie nie stanowi to dużego problemu dla zbieracza grzybów: ładunki rosną w grupach i są dość duże, więc jeśli uderzysz w polanę, zauważysz kilka przypadków bez trudności. rozglądając się uważnie, nie przegap całej reszty.

Podobne gatunki

Biały podgruzdok ma dość charakterystyczny wygląd. Czasami jednak można go pomylić z Russula, a także z niektórymi rodzajami dzikiej przyrody, na przykład z prawdziwą białą watoliną, filcem (nazywanym również piskliwym, ściągaczem, subscratus mlecznym), niebieskawym (dogman, fiolet, świerk), niebieskawym, osiką, pergaminem . Jeśli weźmiemy pod uwagę białe obciążenie i białe obciążenie na zdjęciu, różnice są prawie niewidoczne. Chociaż encyklopedie grzybowe wspominają próg pierwszego na krawędziach czapki, ta cecha jest raczej trudna do zauważenia.

Należy zawsze pamiętać, że większość zatruć grzybami jest wynikiem ludzkiej niedbalstwa. Korzystając ze zdrowej ostrożności, można uniknąć poważnych problemów.

Jak przetwarzać i gotować

Jeśli mówimy o podgruzhdke white, nie ma wątpliwości, jak go ugotować, nie powinno powstać. Tylko sól!

Istnieją propozycje wykorzystania tych grzybów w formie marynowanej, a niektórym rzemieślnikom udaje się je usmażyć lub zrobić z nich zupę. Chodzi oczywiście o mistrza, ale golly nie powinien tłumaczyć produktu! Jeśli masz szczęście, aby uzyskać ten cud, udawaj się cieszyć nim w pełni! Solenie jest więc dwojakiego rodzaju - zimne i gorące, a wśród fanów są gorące dyskusje, która metoda jest lepsza.

Podobał mi się ten pierwszy lepszy: pomimo faktu, że niektórzy mówią, że surowe ładowanie, w przeciwieństwie do masowych grzybów, w zimnym marynowaniu szybko się pogarsza i nie trzaska, moje doświadczenie sugeruje bezpośredni odwrotny związek.

Uzbrojeni jesteśmy w nóż i twardą ścierkę i bardzo dokładnie oczyszczamy każdy grzyb z suchych liści, ziemi, piasku i innych zanieczyszczeń. Na zewnątrz czapeczki bryły ziemi są prawie zawsze dostępne (jest to cecha charakterystyczna białego niedociążenia). Zwracamy szczególną uwagę na wnętrze nasadki, ponieważ szczególnie dużo brudu gromadzi się między płytami. Przygotuj się: czyszczenie białego ładunku - bardzo długi, żmudny i ogólnie najbardziej nieprzyjemny proces w całej historii.

Teraz, jeśli boisz się zimnego marynowania, gotuj grzyby przez dziesięć minut, a następnie natychmiast upuść je na durszlak i zalej zimną wodą, w przeciwnym razie grzyby zmienią kolor na ciemny i stracą swoją atrakcyjność. Podczas zimnego wytrawiania pominąć ten etap. Teraz zaczyna się magia.

W zebranych potrawach (oczywiście jest świetnie, jeśli masz drewnianą beczkę, ale ceramika lub szkło też są odpowiednie) zaczynamy układać warstwy grzybów (całe!) I przyprawy.

Z czasem poczujesz odpowiednią ilość, ale po raz pierwszy zważ grzyby i odmierz sól w ilości 40 g na kilogram ładunków. Spróbuj równomiernie rozłożyć go podczas procesu zakładki. Następnie umieść gazę na wierzchu, ustaw ucisk na górze i wyjmij go w chłodnym miejscu. Po kilku dniach sprawdzamy, czy wybrany sok powinien zakrywać grzyby (w razie potrzeby docisnąć odrobinę ciśnienia), a na powierzchni powinna tworzyć się piana, co wskazuje na początek procesu fermentacji.

A teraz najtrudniejsza rzecz czeka. Ładunki solone na zimno mogą być spożywane nie wcześniej niż po czterdziestu dniach, a metoda gorąca czeka co najmniej kilka tygodni.

Nie polecam puszkowania takich grzybów, po prostu trzymaj je w lodówce. Przez miesiąc lub dwa będą doskonale zachowane, a więcej - wierzcie mi, nie jest to konieczne. Ta przekąska „leci” niemal natychmiast.

Pierwsza pomoc przy zatruciach

Być może jedynym trującym grzybem, z którym można pomylić młody biały podgruzdok, jest bielony govorushka zawierający muskarynę (tę samą truciznę, co w grzybie, tylko więcej plotek). Objawy zatrucia poczujesz w ciągu kwadransa po tym, jak trucizna dostanie się do ciała.

Skutek śmiertelny może wystąpić tylko przy dużej dawce trucizny i braku opieki medycznej, dlatego, gdy pojawią się objawy, pierwszą rzeczą do zrobienia jest skonsultowanie się z lekarzem: dawka zwykłej atropiny lub innego antagonisty muskarynowego pomoże organizmowi poradzić sobie z zatruciem.

Zdjęcie podgruzdka białe


Dwie opcje solenia

Białe ładunki to warunkowo jadalne grzyby. Chociaż mają doskonały smak, powinny być stosowane tylko solone i marynowane. Przed soleniem są moczone w zimnej wodzie. Powinieneś trzymać je przez 4-5 godzin pod bieżącą wodą, wtedy będą łatwiejsze do czyszczenia i praktycznie nie ma na nich żadnych zanieczyszczeń. Następnie trzeba umyć grzyby (można użyć starej szczoteczki do zębów) i gotować przez 10-15 minut w lekko słonej wodzie. Teraz muszą dać czas na ochłodzenie (w tym celu można je umieścić w zimnej wodzie).

Sól grzyba na dwa sposoby:

  1. Pierwsza opcja to fast food. Gotowane podruzdki polane gotowaną zimną solanką (do smaku dodaje się przyprawy i kwas cytrynowy). Następnie musisz pozwolić im stać przez 1,5-2 godziny. Teraz można użyć grzybów.
  2. Drugą opcją jest przechowywanie długoterminowe. Gotowane i myte niedociążenia umieszcza się warstwami na patelni lub w wiadrze (w zależności od objętości). Każda warstwa jest posypana solą. Następnie nalej trochę wody, aby zamknąć grzyby. Następnie pojemnik z nimi umieszcza się w ciepłym miejscu na 3 dni w celu fermentacji. Fermentacja zostanie zakończona, gdy solanka przestanie się pienić. Następnie są ponownie myte, układane na brzegach i nalewane wstępnie gotowane zimne solanki. Przechowywać najlepiej w zimnym miejscu.

Spread

Od początku lata do końca jesieni, suche grzyby mleczne występują we wszystkich rodzajach lasów (liściastych, iglastych i mieszanych), nawet górskich, tworząc mikoryżę z dębem, brzozą, bukiem, sosną, świerkiem, osiką i olchą. Najczęściej można je znaleźć na brzegach rzek, na glebach piaszczystych. Rosną w małych grupach (rzadko pojedynczych). Ukazuje się w całej Rosji, ale najczęściej znajduje się na północy strefy umiarkowanej.

Jak zbierać

Możliwe jest zbieranie białego podgruzdok w dowolnym okresie lata i jesieni. Ich grupy często ukrywają się pod opadłymi liśćmi, częściowo wykopanymi w ziemi, skąd muszą zostać wykopane.

Suche grzyby mleczne rzadko są robakami lub zepsute. Podczas zbierania są cięte nożem pośrodku nogi.

Podstawowe przetwarzanie i przygotowanie

Jak już wspomniano, biały podgruzdok spożywany w postaci solonej, mniej marynowanej. Pre-grzyby są moczone w zimnej wodzie (4-5 godzin, więc łatwiej będzie oczyścić ściółkę). Następnie należy czyścić śmieci pędzlem i gotować napoje przez ćwierć godziny w lekko słonej wodzie. Kiedy ostygną (aby przyspieszyć proces, możesz umieścić je w zimnej wodzie), możesz przejść do marinovka lub solenia.

Solne suche grzyby mleczne mogą być na dwa sposoby.

  1. Na początku grzyby szybko gotują się z solą i przyprawami przez 20 minut. Następnie dodaje się kwas cytrynowy lub ocet (te składniki zastąpią naturalny kwas mlekowy powstający podczas fermentacji), a ładunki przenosi się do pojemnika z zimną wodą w celu ich schłodzenia. Po 10 minutach będą gotowi do jedzenia.
  2. Druga metoda jest używana do długoterminowego przechowywania. Pod-obciążenia są umieszczane w pojemniku warstwami, z których każda jest skropiona solą i zalana wodą (grzyby muszą być całkowicie pod nią). Umieszczając je w ciepłym miejscu pod uciskiem, trzeba poczekać kilka dni, aż woda przestanie się pienić (w wyniku fermentacji powstaje kwas mlekowy, dzięki czemu grzyby uzyskują swój niepowtarzalny smak), następnie ponownie opłukać grzyby, włożyć je do słoików i ponownie zalać ta sama, wstępnie przygotowana solanka. Zawsze przechowuj w zimnym miejscu, na przykład w lodówce.

Również z białych podgruzdkov gotować zupy i smażyć jak zwykłe grzyby.

Pomimo faktu, że suchy grzyb to dość łagodny grzyb, warto go zbierać, choćby dlatego, że śledzenie ich podziemnych schronień przynosi wielką przyjemność. Tak, a smak może być bardzo odmienny, jeśli jest odpowiednio przygotowany.

Główne znaki ciężkich siedzeń

Grzyby mleczne, podobnie jak wiele innych grzybów, są symbiotami roślin wyższych. Tworzą rodzaj „zjednoczenia” z drzewami - wymieniają z nimi składniki odżywcze przez system korzeniowy i zapewniają lepszą absorpcję wody. Eksperci Mycology 1 wymyślili naukową nazwę tego sojuszu - „mikoryza”.

Zdjęcie 2. Stara brzoza - typowy las, w którym rośnie mleko.

Drzewa, z których grzyby mleczne tworzą mikoryzę, są osobnym pytaniem, ale od dawna zauważono, że większość gatunków tych grzybów ma szczególną pasję do gatunków liściastych, zwłaszcza brzozy. Dlatego lasy brzozowe i zmieszane z lasami brzozowymi to pierwszy krajobraz, w którym rosną Mildees. Jednak w lasach czysto iglastych spotyka się także niektóre gatunki tych grzybów, ale stanowią one mniejszość.

Szukając terenów podmokłych, należy wziąć pod uwagę wiek drzew, które tworzą las, ponieważ grzybnia potrzebuje pewnej liczby lat do wzrostu.

Mówiąc najprościej - w bardzo młodych lasach, gdzie wysokość drzewa jest porównywalna z wysokością osoby, nie ma sensu szukać grzybów, tutaj raczej znajdziesz olej i papier, ale nie grzyby mleczne. Ale w starszych nasadzeniach szanse na znalezienie pożądanego grzyba są znacznie zwiększone. Wreszcie, w starych lasach, Milkwinds na pewno spadną na ciebie.

Oprócz określonych drzew, dla różnych rodzajów mokradeł, ważne są również inne warunki - rodzaj gleby, ilość wilgoci w niej, sposób jej zachowania i jak dobrze promienie słoneczne ogrzewają to miejsce. Dla różnych typów parametry te różnią się, ale zaobserwowano, że większość odmian unika szczerze suchych lub mokradeł, preferując raczej wilgotne gleby, które są dobrze rozgrzane przez słońce - z trawą, osłoną mchu lub dnem zgniłych liści. Nawiasem mówiąc, owocniki są często częściowo lub całkowicie ukryte pod warstwą gleby, co powinno być brane pod uwagę w pierwszej kolejności dla zbieraczy grzybów (ludzie zwykle uzbrajają się w kij i wybierają z niego wszystkie podejrzane guzki, a niektórzy szczególnie przemyślani używają małych grzechotek).

Być może nadszedł czas, aby szczegółowo rozważyć odmiany terenów podmokłych i miejsc, w których rosną.

Prawdziwy tyłek

Znany wszystkim zwykłym gruzdom, słusznie uważany za króla solonych grzybów. Tworzy mikoryzę z brzozą. Nie jest szczególnie kapryśny w stosunku do rodzaju gleby, więc teoretycznie może rosnąć w każdym lesie, w którym znajduje się wyżej wymienione drzewo - nawet w lasach brzozowych, nawet w lasach mieszanych. W czystych lasach sosnowych i lasach świerkowych, gdzie brzoza jest całkowicie nieobecna, można znaleźć również gruzińskie drzewa, ale bardzo rzadko w pojedynczych okazach. Jednak od dawna zauważono, że nawet w lasach z brzozą grzyb ten nie spotyka się gdzie indziej, ale woli specjalne - dla niego tylko znane miejsca.

Aby je znaleźć i znaleźć - potrzebujesz trochę doświadczenia. W tym „zapach” na gruzd. Предыдущее предложение не для красного словца вставлено, ибо у груздёвых мест в любом лесу имеется характерный запах, который источают плодовые тела и мицелий гриба. Его ни с чем не спутаешь.

Однако, это не единственный признак. Настоящие грузди любят в меру светлые, в меру сухие участки леса, обязательно с наличием некоторого количества травы и кустарникового подлеска. Их бесполезно искать в тёмных, сырых уголках, на заболоченных низинах. Obserwowano rodzaj towarzyszących satelitów tego gatunku: paproci paproci, truskawek i tuszy.

Rzeczywiste obciążenie zaczyna przynosić owoce bliżej jesieni, mniej więcej wtedy, gdy średnia dzienna temperatura na powierzchni gleby jest ustawiona na 8-10 ° C. Na środkowej szerokości geograficznej i nieco na północ, pierwsi Gruzini pojawiają się w lipcu, w południowych regionach - w sierpniu. Sezon zbiórki kończy się do końca września.

Czarne wiadro

Swineer, jest nikczemny. Różni się od obecnego ciemniejszym, oliwkowym kolorem i wysoką kaustyczną miazgą, jednak pod względem smaku nie jest szczególnie gorszy (odpowiednio odpowiednio ugotowany). Jednak w niektórych obszarach pewna część grzybiarzy ignoruje czarnuszkę. I na próżno, ponieważ żrący sok tego grzyba jest doskonale neutralizowany przez gotowanie lub moczenie. Wszystko inne - świnia jest bardzo bogata w witaminy i białka.

Tak jak prawdziwa, czarna pleśń tworzy mikoryzę z brzozą, co oznacza, że ​​można ją również znaleźć w lasach brzozowych i lasach mieszanych, preferując najjaśniejsze miejsca, takie jak puste miejsca, łąki - tam, gdzie jest mech, ściółka lub trawa. Uwielbia rosnąć wzdłuż krawędzi polan i wzdłuż krawędzi leśnych dróg.

Czas owocowania Chernushka prawie pokrywa się z czasem obecnego boksu - od lipca do września.

Niebieskawy niebieski

Jest grzybem grzybowym. Charakterystycznymi znakami są żółty kolor czapki i nóg, a na ciele ciało staje się niebiesko-liliowe. Smak jest bardzo dobry, szczególnie w formie słonej.

Niebieska pupa tworzy mikoryzę ze świerkiem, rzadziej z brzozą i wierzbą. Najczęściej spotykany w lasach świerkowych, gdzie jest głównie zbierany. Na drugim miejscu - lasy mieszane - wszystkie te, w których jest także świerk. Wreszcie, w lasach liściastych, zasób ten jest mniej powszechny - według większości źródeł literackich.

Jednak ani ja, ani moi znajomi, zapaleni grzybiarze, nie byliśmy w stanie spotkać grzyba mchu jodłowego w czystych lasach brzozowych. Podobnie jak jego brat - prawie bliźniak, który zostanie omówiony w następnym rozdziale. Możliwe, że jest to cecha naszych miejsc Uralu.

Owoce gruzd niebieski z końcem sierpnia do września.

Bum żółty

Co ciekawe, czasami ludzie nazywają to „starszym grzybem” ze względu na podobieństwo do poprzedniego i nieskrywaną „miłość” do jodeł. Ale są też bardzo zauważalne znaki wyróżniające. Po pierwsze, walory smakowe: żółta waga nie jest gorsza od rzeczywistej wagi, a nawet nieznacznie przewyższa wagę niebieskiego. Druga to maska: zwykle jest nieco ciemniejsza i prawie gładka, ale w elfinowym grzybie ma zauważalnie owłosioną krawędź. Wreszcie trzeci znak natychmiast przyciąga wzrok podczas zbierania grzybów: żółta waga nie zmienia koloru na niebieską.

Grzyb ten rośnie głównie w lasach świerkowych i świerkowo-jodłowych. Uwielbia wapienne gleby. Możliwe, że ten niuans jest związany z faktem, że większość żółtych żółtych grzybów jest zbierana w lasach górskich (na przykład na Uralu jest to wyraźnie widoczny trend).

Owoce od lipca do października, najwyraźniej - trochę bardziej odporne na zimno niż inne grzyby mleczne.

Drewno dębowe

On jest - dębowy dąb. Na naszym terenie mało znany grzyb, ale z tym wszystkim - bardzo dobry w smaku, choć nieco gorszy od prawdziwego grzyba. W miejscach wzrostu raczej aktywnie idą grzybiarze.

Tworzy mikoryzę z dębu, buka i leszczyny, a zatem rośnie tylko w lasach liściastych środkowego pasa i na południu. Preferuje gliniastą glebę.

Owoce w połowie lipca do końca września.

Mięta pieprzowa

Nazwany tak ze względu na wyjątkową kaustyczność, pieprz grub jest zbierany znacznie rzadziej niż inne urazy, ponieważ jest bardzo gorszy w smaku. Niemniej jednak, są na niej amatorzy (w tym, gdy z drugiej - bardziej smaczne grzyby mleczne, nie ma plonów). Kolejny interesujący fakt - w dawnych czasach grzyb ten był suszony, mielony na proszek i używany jako przyprawa na gorąco - rodzaj analogu pieprzu.

Pieprz różni się od obecnego o gładką czapkę - bez puszystych krawędzi.

Tworzy tę gruzdną mikoryzę z drzew liściastych (najchętniej, najwyraźniej - z tej samej brzozy), dlatego znajduje się w odpowiednich lasach - brzoza, osika, mieszane. W lasach sosnowych i lasach świerkowych można go również znaleźć, ale rzadko. Preferuje gliniastą glebę, ale z tym wszystkim - dobre przenikanie wilgoci.

Sok z pieprzu owocuje od lipca do sierpnia, jest też informacja, że ​​grzyb ten znaleziono również wczesną jesienią.

Skrzynia na pergamin

Grzyb ten jest bardzo podobny do poprzedniego, zarówno zewnętrznie, jak i zgodnie z jego preferencjami. W rzeczywistości rośnie w tych samych miejscach co pieprz, jednak warunki owocowania są nieco „przenoszone” w kierunku jesieni - od sierpnia do września.

Według smakoszy, według zbieraczy grzybów, regularnie je zbierają, ale jest to dość dobre, ale namoczenie lub zagotowanie zajmuje dużo czasu, ponieważ żrący mleczny sok z ładunku pergaminu jest ledwie niższy od tej ilości pieprzu.

Czerwono-brązowy

On jest grzybem podoreshnik. Jest to bardzo ciekawy rodzaj zabawy, z jakiegoś powodu mało popularny w Rosji, ale za granicą uważany jest za przysmak. Grzyb ten wygląda dość atrakcyjnie iw smaku, według doświadczonych grzybiarzy, jest całkiem niezły, choć ma jedną zabawną cechę - zapach jego owocu przypomina coś w szczególności owoce morza, w szczególności śledzie. Młode grzyby pachną bardzo ładnie świeżym śledźem, co skłania człowieka do odgryzienia kawałka kapelusza, podczas gdy stare owocowe owoce pachną odpowiednio słodko - z czerstwym tłuszczem śledziowym, a nawet zepsutym tłuszczem. Jest możliwe, że z powodu tych okoliczności czerwonawo-brązowy jest ignorowany przez niektórych naszych grzybiarzy, podczas gdy zachodni kolekcjonerzy radzą pozbyć się nieprzyjemnego zapachu mocząc lub gotując. Co ciekawe, mleczny sok tego gruzdyi jest tylko trochę gorzki, ale w żadnym wypadku nie jest żrący, dlatego młode owoce nie potrzebują w ogóle wstępnego przygotowania.

W rezultacie opinie grzybiarzy były podzielone: ​​ktoś lubi tego grzyba, są nawet jego gorliwi wielbiciele, a ktoś zasadniczo go ignoruje.

Mykorizu gruzd czerwono-brązowe formy z dębem, leszczyną i świerkiem, dzięki czemu można go znaleźć w lasach liściastych i iglastych. Grzyb kocha wilgotne miejsca, nie waha się też wspiąć na góry - do wysokości 1000 metrów nad poziomem morza.

Owoce od połowy lipca do początku października, w małych grupach.

Filcowany filc

To skrzypienie, skrzypienie. Ma „aksamitną” czapkę, której nie można pomylić z niczym. Jeśli zbierzesz pełny kosz tych grzybów, przynieś mu ucho i potrząśnij nim metodycznie - możesz usłyszeć charakterystyczny skrzyp, że owocowe ciała ocierają się o siebie - dla którego ta masa otrzymała swoją nazwę. Ponadto, zgodnie z tym dźwiękiem, grzybiarze określają go poprzez zamiatanie wzdłuż krawędzi czapki paznokciem, górnymi siekaczami lub inną czapką. Wśród innych wyróżniających się cech, miąższ jest lekko zielony i żółty na kawałku, a mleczny sok zmienia kolor z białego na czerwony, gdy wysycha.

Miąższ skrzypiec jest prawdopodobnie taki sam jak kaustyczny ładunek mleka, a wszystko inne jest mocne. Dlatego ten grzybiarz znający grzyby jest na ogół niejadalny. Nie, można go solić po gotowaniu lub moczeniu, ale będzie to równoznaczne z soleniem papieru lub drewna.

Krepa rośnie w różnych lasach, ponieważ może tworzyć mikoryzę zarówno z drzew liściastych, jak i iglastych. Ale zwłaszcza ten grzyb sięga brzozy, a także wielu innych jagód.

Pierwsze skrzypce pojawiają się w lipcu, szczyt owocowania przypada na sierpień. Pod koniec września ten grzyb zwykle się nie spotyka.

Niebieskawy

Coś na zewnątrz przypominającego skrzypce, niebieskawa uraza jest zauważalnie lepsza od niej w smaku, chociaż ten sam żrący w świeżej formie wymaga długiego namaczania lub gotowania przed gotowaniem (do 30 minut, duże grzyby - dwa razy).

Dość rzadkie, spotykane w lasach liściastych. Ze światłem nie jest szczególnie kapryśny - można go znaleźć zarówno w leśnych zaroślach, jak i na otwartych przestrzeniach.

Owoce od lipca do września.

Drewno osikowe

On jest gumą topoli. Ze względu na podobieństwo z białą bielą jest czasami określane jako „ćma”, co nie jest do końca prawdą. Z tego drzewa osikowego różni się znacznie mniej owłosionym brzegiem czapeczki i dużych owocników.

Pod względem smaku jest mniej więcej w tym samym rzędzie co blackjack. Tworzy mikoryzę z osiką, topolą i wierzbą, dlatego rośnie głównie w lasach osikowych i lasach topolowych. Jest dość kochający ciepło, rozprowadzany tylko w południowych szerokościach geograficznych strefy umiarkowanej, w naszym kraju główne miejsca jego zbioru znajdują się w regionie Dolnej Wołgi.

Owoce w połowie lipca do początku października.

Sok z frędzlami

On jest omszałym włóczęgą. Wyróżnia się obecnością charakterystycznej grzywki na czapce, która czasem osiąga długość 1 cm, często jest zbierana przez naszych grzybiarzy, ale w Europie uważa się ją za niejadalną z powodu bardzo gorącego mlecznego soku, który ponownie jest doskonale neutralizowany przez długotrwałe moczenie lub gotowanie. Doświadczeni grzybiarze zalecają namoczenie grzyba przez trzy dni - okresowe zmiany wody, a następnie gotowanie przez około pół godziny - aby pozbyć się żrącego posmaku. Jedyne pytanie brzmi: co pozostanie z walorów smakowych po tak intensywnej obróbce, jednak wśród kolekcjonerów kudłatych są myśliwi, którzy wolą go w słonej formie.

Ta grzybowa forma mikoryzy z brzozą, dębem, bukiem, grabem, leszczyną, rośnie więc w lasach liściastych, liściastych i mieszanych.

Owoce od lipca do października.

Ważne: niuanse tworzenia gruzdy

Ogromna większość powyższych grzybów zawiera w swoim miąższu mleczny sok, często o gorzkim, jeśli nie żrącym smaku.

Sok ten nie tylko wpływa na smak grzyba na lepsze, ale także po spożyciu w środku może spowodować niestrawność lub reakcja alergiczna.

Dlatego w Rosji od niepamiętnych czasów zwyczajowo przetwarza się grzyby mleczne w specjalny sposób przed gotowaniem. Istnieją dwie opcje:

  1. Maceracja. Od kilku godzin do trzech dni (w zależności od żrącego smaku grzyba), z okresową wymianą wody (im częściej tym lepiej, ponieważ czas moczenia jest krótszy), koniecznie w zimnym miejscu, tak aby grzyby nie kwaśne. Główną zaletą tej metody obróbki wstępnej jest to, że namoczone grzyby mleczne po tym samym soleniu okazują się najsmaczniejsze. Wada jest długa plus zamieszanie.
  2. Gotowanie. Czas, w którym grzyby trzymają się we wrzącej wodzie, znowu - zależy od żrącego smaku. Najmniejszy kłucie (według niektórych autorów) wystarczy do oparzenia, a grzyby będą musiały gotować przez 15-20 minut. Wreszcie najbardziej żrące grzyby mleczne, zwłaszcza duże, gotowane są przez pół godziny lub dwa razy przez 10-15 minut. Zaletą tej metody - szybkość, wada - gotowane grzyby okazują się nieco mniej smaczne niż moczenie.

Każda metoda przetwarzania wstępnego ma obecnie swój obóz wielbicieli, a niektórzy kochankowie praktykują obie metody, czasami łącząc je. I moja rada dla ciebie - zanim zdecydujesz, co jest najlepsze - mocz lub zagotuj, spróbuj obu opcji.

Obejrzyj film: Trufle w Polsce (Lipiec 2019).